Doggy bag
25 juli 2008Het dagelijks leven in Zuid-Afrika: een email-wisseling tussen Frerieke in Kaapstad en Petra in Amsterdam.
Sinds 1,5 jaar woont Frerieke van Bree in Kaapstad. Samen met Anasuya heeft ze de organisatie Love tot the world opgezet. Ze bereiden zwarte, jonge veelbelovende studenten via workshops voor op de universiteit. De komende tijd mailen Frerieke en Petra over en weer over het dagelijks leven in Zuid-Afrika. En alles wat hen verder bezighoudt.
Hi Frerieke,
Afgelopen week las ik in de krant weer eens een bericht over de voedselcrisis. Het zoveelste abstracte bericht over honger. Hier in Nederland is dat ook een absolute ver van mijn bed show. Als het over Afrika gaat, gaat het al decennia over honger. Dat het een tijdje de goede op leek te gaan is het merendeel van de mensen kennelijk ontgaan. Ik merk weinig verontwaardiging dat er weer meer honger is.
Maar als je honger hebt gezien, dan is het anders.
Terwijl ik dat bericht las, moest ik weer denken aan de eerste keer dat ik in Kaapstad was. Ik was met Hudson, een sociaal ondernemer bij jou uit de buurt, op bezoek bij de Darling Trust in Darling. Als je wil zien wat bevlogenheid en kunst kan doen voor een community moet je echt daar eens naar toe.
We lunchten daar in het voormalige treinstation dat omgebouwd is tot een restaurant annex theater. Ik had de traditionele boboti besteld. Heerlijk, maar ook erg machtig. Op kreeg ik het gerecht dus niet. 'You're finished?' vroeg Hudson. Toen ik dat beaamde, riep hij de serveerster en vroeg om een doggy bag. Hij vertelde dat hij het zou weggeven aan iemand die honger heeft. Ik keek hem verbouwereerd aan. 'Maar dat is toch een belediging voor die persoon?' bracht ik in. 'Niet als je honger hebt', zei Hudson. Ik legde hem uit dat bij ons dat toch echt als een belediging ervaren zou worden. Je deelt toch geen kliekjes uit aan mensen op straat. 'Ook al bedoel je het niet als beledigend, toch denken wij dat de ander dat zo ziet. En dat is geen fijn gevoel. Voor degene die weggeeft niet maar ook voor degene die het ontvangt niet. Dus wij doen het niet uit piëteit voor de ander.' Met andere woorden: we willen wel geven, maar alleen als we daar een goed gevoel van krijgen. Als we het beschamend vinden, doen we het niet. Hudson keek me even peinzend aan. 'Dus jij gooit het liever weg dan dat je het aan iemand geeft die honger heeft. Jouw gêne is belangrijker dan zijn honger. Honger houdt geen rekening met die gevoelens. Als je honger hebt gehad, weet je dat je blij bent met wat je krijgt. Stap over die gêne heen en geef het gewoon weg. Zonder oordeel.'
Ik heb mijn boboti die middag aan de bewaker van de parkeerplaats gegeven. Het voelde niet natuurlijk, ik werd er ook niet blij van, maar ik voelde me ook niet beschaamd. Sindsdien doe ik dat vaker als ik in Zuid-Afrika ben. Duurzaam is het natuurlijk niet maar weggooien is helemaal zonde.
Liefs
xPetra
Haa Petra
Ja de doggy bag...ik kan me nog goed herinneren hoe verbaasd ik was in mijn eerste maand Kaapstad toen een Amerikaanse vriend van me om een doggy bag vroeg. Alles wat ik dacht was: jeetje wat een onbeleefde Amerikaan. Haha. Vanaf die dag heb ik mijn restjes avondmaal laten verpakken en meegenomen voor de parkeerwacht. Nederlandse bezoekers reageren hier altijd verbaasd op....wil die parkeerwacht niet gewoon geld? Aan de grote glimlach van de veelal Congolese-vluchteling-werkend-als-parkeerwacht te zien, maak ik ze toch altijd blij met het rest-pakketje....reden genoeg voor mij om het te doen. En om eerlijk te zijn: ik geef mensen hier in Afrika liever eten dan geld. Kopen ze drank, drugs of wel echt brood voor hun kids? Ik heb mezelf ook aangeleerd om niet overdreven veel te eten, zodat er altijd wel wat over blijft. Kreeg jij dit ook van je ouders te horen: 'Netjes je bord leeg eten, anders krijg je geen toetje'. Hier besef ik me dat delen een veel grotere honger in mij stilt. Een honger naar een wereld vol vrede, gelijkheid en plezier.
In de afgelopen 2 jaar heb ik de prijzen hier in Kaapstad zeker zien stijgen. Toevallig had ik hier gister nog een goed gesprek over met een vriendin van me, Habiba, die opgegroeid is in de Moslimgemeenschap hier in Kaapstad. Onderwijs is niet gratis. Nee, niet alleen voor de welvarende privé scholen (waar je de witte kindjes voornamelijk vindt en af en toe een gesponsord zwart/gekleurd kind) moet een hoop geld voor betaald worden. De overheidsscholen hebben ook een fee. Vanwege alle stijgende prijzen (benzine, elektriciteit, eten) komen steeds meer gezinnen in de problemen en kunnen ze het onderwijsgeld niet meer opbrengen. En dit komt dus niet alleen voor in de armere zwarte townships. Habiba vertelde me dat er ook een hoop arme moslim/indian townships zijn waar mensen leven om te overleven. Habiba heeft zelf 7 jaar in Londen gewoond en hoopte eigenlijk bij haar terugkomst in Kaapstad, 2 jaar geleden, een meer geïntegreerde wereld aan te treffen, met een eerlijkere verdeling van de welvaart. Het tegengestelde was haar ervaring. Een grote schok was het voor haar om te zien dat de ongelijkheid gegroeid is. Zij richt nu haar leven op betere educatie voor allen.
Via Habiba gaat er een hele wereld voor me open, de Moslimgemeenschap, wouw Kaapstad heeft me elke dag nog wat te leren! Ja misschien moet ik je ook eens al mijn ervaringen met betrekking tot integratie in verschillende culturele bevolkingsgroepen laten weten?
liefs!
Frerieke